De Prinsjeskamer

Onze Prinsjes spelen bijna altijd in de living, lekker dicht bij de mama.  Dat is heel leuk, alleen ligt je living dan binnen de kortste keren stampvol speelgoed en herken je ze niet meer als living.

Ik dacht dat dit lag aan het feit dat de kamer van de Prinsjes niet echt heel leuk was.  De muren waren nogal kaal en er stond een grote kartonnen raket waarvan ik dacht dat ze zich er wel graag in zouden terugtrekken, maar die eigenlijk vooral veel plaats in nam.  Veel ruimte om te spelen was er dus niet.

Maar wat kon ik doen om de kamer gezelliger te maken?  Een jongenskamer inrichten vind ik nogal moeilijk.  De kamers die ik mooi vind in tijdschriften zijn meestal voor jongetjes die nog een beetje kleiner zijn dan de mijne, de spullen die erin staan mooi, maar vrijwel altijd in de duurdere prijsklasse en ik had geen zin om de kamer volledig opnieuw te doen.  Met een paar minimale ingrepen wou ik ze leuker maken.  Geen nieuwe meubels, ook niet schilderen, gewoon een aantal kleine dingen toevoegen die de jongens naar hun kamer zouden lokken om daar te gaan spelen.  Of zo dacht ik toch...

Op Decovry vond ik ongeveer een maand geleden heel leuke, grote muurstickers van dino's die je kan omvormen tot draken.  Ridders, piraten, kastelen, dat spreekt hen wel aan, de stickers waren ook niet te kinderachtig van vormgeving, in het winkelmandje dan maar ! 

Dit is alvast het resultaat.  Ik ben nog niet helemaal klaar met de kamer, maar het is in ieder geval al een hele verbetering, al zeg ik het zelf.  Op termijn zou ik nog iets willen doen met hun hoogslaper, er hangt nu een soort half gordijn onder in een ruimtethema met nogal lelijke kleuren, maar ik kan niet echt goed genoeg naaien om er iets nieuws onder te hangen.  Ik zou de gordijn ook gewoon weg kunnen doen, maar de rommel die erachter verscholen ligt is niet om aan te zien, dus dat is voor de moment ook geen oplossing ;-)

De Prinsjes zijn in de wolken, ze vinden hun draken super stoer ! Alleen spelen ze wel nog altijd het vaakst in de living...

Het wondere mysterie van de selectief lange slapers

Kan er iemand mij vertellen of kleine kinderen misschien een ingebouwde klok hebben die hen vertelt dat ze in de week lang moeten slapen en in het weekend vroeg moeten opstaan?

Het gebeurde wel al eens vaker dat ik ze in de week om half acht moest gaan wakker maken om nog op tijd op school te komen, maar tegenwoordig lappen ze me dit bijna elke ochtend.  Als gevolg een keislecht gezinde kleine Prins en een reuze hongerige grote Prins.  Met dat hongerige Prinsje weet ik nog wel wat gedaan, maar van het slechtgezinde Prinsje word ik een beetje gek...

Omdat het dan al een beetje laat is, moeten we uiteraard ook een beetje opschieten en dat schiet m'n kleine Prinsje in het verkeerde keelgat.  Flesje wil hij zelf niet drinken, dat moet ik geven, maar daar is dan geen tijd meer voor, dus gehuil en geschreeuw, hij roept om z'n papa, zelfs al is die al lang vertrokken. Negeren dan maar en toch proberen om z'n kleren aan te krijgen, maar dat is alles behalve evident. Ik weet, het is mijn eigen fout, ik moet ze maar wat vroeger wakker maken, maar dat krijg ik dan ook weer niet over mijn hart.  Ze zien er zo engelachtig uit als ze liggen te slapen.  Ik denk elke keer weer, toe nog vijf minuutjes, dan hebben ze dat toch ook weer gehad, maar uiteindelijk moet ik ze dan wakker maken als het bijna te laat is, met alle gevolgen van dien ...

Schattig, niet?

In het weekend daarintegen zul je altijd zien dat ze super vroeg wakker worden.  Zelfs al gaan ze op vrijdagavond later slapen omdat we dan gaan eten bij Omi en Opi, dan nog worden onze Prinsjes op zaterdagochtend nooit later dan om zeven uur wakker ! Zeven uur op een zaterdag- of zondagochtend vind ik véél te vroeg ! Als ze in een goeie bui zijn dan gaan ze na een tijdje samen in de living spelen en dan kunnen Droomprins en ik nog een beetje proberen te slapen, maar meestal staat er dan om de vijf minuten een ander Prinsje aan ons bed om iets te vragen, een boterham, een sapje, chocomelk... En meestal komen ze dat aan mijn kant van het bed vragen en niet aan de kant van Droomprins, hoe zou dat toch komen?
Iemand een idee om die ingebouwde klok om te kunnen draaien?  Lang slapen in het weekend en er vroeg uit in de week, dat zou toch veel gemakkelijker zijn ! 

  

Oscar is al VIER !!!

Mijn kleinste Prinsje is afgelopen week alweer vier geworden !  Om even in clichés te vervallen : wat gaat de tijd toch snel !  Als ik aan Oscar denk dan zie ik nog altijd een klein kindje voor me, mijn baby'tje, maar als je nu naar hem kijkt dan moet ik toch toegeven dat hij helemaal geen baby meer is. Wat is hij een grote jongen geworden ! Zelfzeker, ontzettend grappig, koppig en een grote knuffelaar. Hij doet zich graag stoer voor, maar 's avonds voor het slapengaan en 's ochtends voor we opstaan, moet hij altijd nog even bij mij in bed komen liggen.  Met z'n lijfje dicht tegen me aan, zijn benen over de mijne en mijn hand in de zijne.  Ik hoop dat hij dit ritueeltje nog lang wil doen, want ik geniet er minstens evenveel van als hij.

Mijn mama maakt altijd van die supermooie bewerkingen van foto's van m'n Prinsjes.  Voor Oscar's verjaardag maakte ze deze :

Fantastisch, niet ?  De Prinsjes vonden hem geweldig, ze moesten er enorm om lachen.  Een collega van het werk had niet door dat de foto bewerkt was en vroeg zich af hoe die kaarsjes op zijn hoofd bleven staan en of dat niet gevaarlijk was?! 

Van de juf op school kregen we ook nog huiswerk mee.  De klaspop Rikki mocht mee naar huis voor het verjaardag's weekend en daarvan graag een verslagje in het bijhorend schriftje.  Een paar foto's genomen van mijn Prinsje met Rikki, maar helaas Rikki vergeten meenemen naar het verjaardagsetentje ...  Dus geen foto's van Rikki met een feestvierende Oscar, dan maar over een paar andere dingen schrijven. Hopelijk is het 'creatief" genoeg ;-)

Fijn feestje, Prinsjes enorm leuk gespeeld, meer moet dat niet zijn voor een verjaardagsweekend !

Spiegelbeeld

Ik vraag me dikwijls af of wat we in de spiegel zien als we naar ons zelf kijken, overeenstemt met de werkelijkheid.  Ik zie namelijk geen dikke vrouw naar me terugkijken, maar iemand die niet mager is maar ook niet dik, alles in proportie.  Als ik in de spiegel kijk dan zie ik een vrouw met voluptueuze heupen en billen, een vrij smalle taille en borsten die niet te groot of te klein zijn.  Mijn buik is niet meer wat hij ooit geweest is, er is een rolletje bijgekomen, maar als ik mij volledig recht zet dan zie ik nog steeds een streepje in het midden juist onder mijn borsten, een aanzet van spieren die er ooit geweest zijn, maar die nu verstopt zitten onder een laagje vet.  Wat ik in de spiegel zie doet me niet walgen of verlangen naar het lichaam van voorheen, stiekem vind ik eigenlijk wel mooi wat ik daar zie.  

Maar overal om me heen willen anderen mij doen geloven dat ik niet blij mag zijn met mijn lijf.  In tijdschriften of op TV zie je zelden vrouwen met een maatje meer.  En dan nog, wat is een maatje meer?  Is dat meer dan 40 of meer dan 44?  Mijn BMI is hoger dan 25.  Volgens het magazine van het Onafhankelijk Ziekenfonds hoor ik bij de groep die één derde van de vrouwen vertegenwoordigt en die een BMI hebben van meer dan 25.  Wij zouden dus, volgens het onafhankelijk ziekenfonds, niet gezond genoeg zijn en er baat bij hebben om 10% van ons lichaamsgewicht te verliezen. Waar haalt een organisatie als het OZ het recht vandaan om iemand die tevreden is met haar uiterlijk toch te doen geloven dat ze eigenlijk te dik is en, in het belang van haar "gezondheid" uiteraard, aanraadt om 7,2 kg te vermageren.   Ik vind mezelf niet dik, maar volgens de algemene norm ben ik het dus wel.  Ik ben niet ongezond.  Bij mijn laatste bloedtest waren mijn cholesterol en alle andere waarden perfect. Ik voel me goed. Ik fiets drie keer per week een uur of langer op de hometrainer, ik doe gewichtjes met mijn armen en ook buikspieroefeningen.  Ik ren heel de tijd over en weer voor mijn jongens en doe daarbij ook nog eens het huishouden.  Mijn zonde is dan waarschijnlijk eten. Ik eet, naar mijn normen, normaal. Wij eten niet elke dag super gezond, maar het meeste van wat er in huis komt, is bio en bijna elke dag zitten er groenten bij. De meeste gerechten zijn zelfgemaakt, geen voorverpakte maaltijden, zelfs geen (pasta)sauzen uit potjes.  Dat lijkt me toch ok, niet? Het enige wat ik niet kan, is mezelf kleine pleziertjes ontzeggen.  Een boterham met choco als ontbijt of een speculaasje bij de koffie na de lunch.  In de week drink ik geen alcohol, maar in het weekend lust ik wel een glaasje. Het lukt me niet om echt te diëten. Vanzodra ik beslis om te diëten, mislukt dat al voor ik nog maar begonnen ben, dus aan diëten doe ik niet meer. Ik heb er genoeg van om mezelf ongelukkig te moeten voelen omdat ik er niet in slaag een paar kilootjes kwijt te spelen.  

Ik ben eindelijk blij met wie ik ben en met wat ik zie in de spiegel, dat is wel eens anders geweest.  Het gekke is dat toen ik 15 kilo minder woog ik ook al niet geacht was blij te zijn met mijn lijf. Wanneer mogen we wel eens tevreden zijn?

Een tijdje geleden had ik eindelijk een leuk nieuw badpak gevonden (het lijkt een beetje op dit).  Thuis deed ik het aan om het te laten zien aan Droomprins.  Toevallig was mijn grootste Prinsje er ook en toen hij me in m'n nieuwe badpak zag, werd hij plots een beetje rood en stamelde verlegen hoe mooi hij me vond.  Mijn hart ging een beetje sneller slaan en alle complexen die ik had over mezelf in dat badpak smolten weg als sneeuw in de zon. 

Het is niet altijd even makkelijk om blij te zijn met mijn maatje 42-44, maar is het niet veel belangrijker om een gezond zelfbeeld over te brengen op onze kinderen?  Om niet constant te zeuren over die kilootjes te veel en om onszelf vooral niet dik te noemen waar onze kinderen bijstaan?  Is het niet belangrijker om over gezonde voeding te praten met onze kids in plaats van te zeggen dat dit of dat niet goed voor je is want dat je er dik van wordt ?  Gelukkige moeders zorgen voor gelukkige kinderen. We kunnen in ieder geval proberen om gelukkig te zijn en ons uiterste best doen om te zorgen dat onze kinderen zelfverzekerd in het leven kunnen staan.