Spiegelbeeld

Ik vraag me dikwijls af of wat we in de spiegel zien als we naar ons zelf kijken, overeenstemt met de werkelijkheid.  Ik zie namelijk geen dikke vrouw naar me terugkijken, maar iemand die niet mager is maar ook niet dik, alles in proportie.  Als ik in de spiegel kijk dan zie ik een vrouw met voluptueuze heupen en billen, een vrij smalle taille en borsten die niet te groot of te klein zijn.  Mijn buik is niet meer wat hij ooit geweest is, er is een rolletje bijgekomen, maar als ik mij volledig recht zet dan zie ik nog steeds een streepje in het midden juist onder mijn borsten, een aanzet van spieren die er ooit geweest zijn, maar die nu verstopt zitten onder een laagje vet.  Wat ik in de spiegel zie doet me niet walgen of verlangen naar het lichaam van voorheen, stiekem vind ik eigenlijk wel mooi wat ik daar zie.  

Maar overal om me heen willen anderen mij doen geloven dat ik niet blij mag zijn met mijn lijf.  In tijdschriften of op TV zie je zelden vrouwen met een maatje meer.  En dan nog, wat is een maatje meer?  Is dat meer dan 40 of meer dan 44?  Mijn BMI is hoger dan 25.  Volgens het magazine van het Onafhankelijk Ziekenfonds hoor ik bij de groep die één derde van de vrouwen vertegenwoordigt en die een BMI hebben van meer dan 25.  Wij zouden dus, volgens het onafhankelijk ziekenfonds, niet gezond genoeg zijn en er baat bij hebben om 10% van ons lichaamsgewicht te verliezen. Waar haalt een organisatie als het OZ het recht vandaan om iemand die tevreden is met haar uiterlijk toch te doen geloven dat ze eigenlijk te dik is en, in het belang van haar "gezondheid" uiteraard, aanraadt om 7,2 kg te vermageren.   Ik vind mezelf niet dik, maar volgens de algemene norm ben ik het dus wel.  Ik ben niet ongezond.  Bij mijn laatste bloedtest waren mijn cholesterol en alle andere waarden perfect. Ik voel me goed. Ik fiets drie keer per week een uur of langer op de hometrainer, ik doe gewichtjes met mijn armen en ook buikspieroefeningen.  Ik ren heel de tijd over en weer voor mijn jongens en doe daarbij ook nog eens het huishouden.  Mijn zonde is dan waarschijnlijk eten. Ik eet, naar mijn normen, normaal. Wij eten niet elke dag super gezond, maar het meeste van wat er in huis komt, is bio en bijna elke dag zitten er groenten bij. De meeste gerechten zijn zelfgemaakt, geen voorverpakte maaltijden, zelfs geen (pasta)sauzen uit potjes.  Dat lijkt me toch ok, niet? Het enige wat ik niet kan, is mezelf kleine pleziertjes ontzeggen.  Een boterham met choco als ontbijt of een speculaasje bij de koffie na de lunch.  In de week drink ik geen alcohol, maar in het weekend lust ik wel een glaasje. Het lukt me niet om echt te diëten. Vanzodra ik beslis om te diëten, mislukt dat al voor ik nog maar begonnen ben, dus aan diëten doe ik niet meer. Ik heb er genoeg van om mezelf ongelukkig te moeten voelen omdat ik er niet in slaag een paar kilootjes kwijt te spelen.  

Ik ben eindelijk blij met wie ik ben en met wat ik zie in de spiegel, dat is wel eens anders geweest.  Het gekke is dat toen ik 15 kilo minder woog ik ook al niet geacht was blij te zijn met mijn lijf. Wanneer mogen we wel eens tevreden zijn?

Een tijdje geleden had ik eindelijk een leuk nieuw badpak gevonden (het lijkt een beetje op dit).  Thuis deed ik het aan om het te laten zien aan Droomprins.  Toevallig was mijn grootste Prinsje er ook en toen hij me in m'n nieuwe badpak zag, werd hij plots een beetje rood en stamelde verlegen hoe mooi hij me vond.  Mijn hart ging een beetje sneller slaan en alle complexen die ik had over mezelf in dat badpak smolten weg als sneeuw in de zon. 

Het is niet altijd even makkelijk om blij te zijn met mijn maatje 42-44, maar is het niet veel belangrijker om een gezond zelfbeeld over te brengen op onze kinderen?  Om niet constant te zeuren over die kilootjes te veel en om onszelf vooral niet dik te noemen waar onze kinderen bijstaan?  Is het niet belangrijker om over gezonde voeding te praten met onze kids in plaats van te zeggen dat dit of dat niet goed voor je is want dat je er dik van wordt ?  Gelukkige moeders zorgen voor gelukkige kinderen. We kunnen in ieder geval proberen om gelukkig te zijn en ons uiterste best doen om te zorgen dat onze kinderen zelfverzekerd in het leven kunnen staan.

Iedereen Duivel?

Mijn jongens alvast wel !  Ik weet niet waar ze hun enthousiasme voor de Rode Duivels vandaag halen, Droomprins en ik zijn niet echt voetbalfans, maar aanwezig is het wel !  Het Rode Duivels T-shirt dat ze van Omi gekregen hebben doen ze enkel uit om het te laten wassen en dan nog alleen maar als het echt compleet vuil is.  Laat ons zeggen dat drie dagen zonder het T-shirt uit te doen geen uitzondering is ;-)    Vandaag moesten ze hem echt aanhouden want deze middag gaan ze een voetbalwedstrijdje spelen op school dus zonder hun geliefde T-shirt gaan is echt geen optie ! Met een washandje heb ik nog geprobeerd om de ergste vlekken eruit te krijgen, maar echt proper zag het er toch niet uit.

Ruben wil alle matchen zien.  Hij begrijpt blijkbaar niet dat die matchen eigenlijk pas beginnen als het al bijna bedtijd voor hem is en doorgaan tot een stuk in de nacht.  "Waarom mag ik niet alles kijken, mama ?" vroeg hij gisteren in de auto.  "Euh, omdat kleine kindjes op tijd naar bed moeten en het voetbal veel te lang duurt" was mijn antwoord.  Volgens mij houdt hij het nog geen tien minuten vol om naar een match te kijken, maar één dezer zal ik dus verplicht worden om het voetbal op te zetten en samen met mijn kleine Prinsjes te kijken. Niet echt mijn ding, maar als mama moet je je nu eenmaal af en toe opofferen voor je kroost ;-)

Droomprins vertelde me deze ochtend dat Ruben gisteravond ineens wakker was en niet meer kon slapen. Blijkbaar hebben ze dan samen nog even gekeken naar de laatste minuten van Brazilië-Kroatië.  Toen de match was afgelopen en Ruben terug naar bed moest, wou hij niet.  Droomprins heeft er dan niet beter op gevonden dan te dreigen met niet meer naar het voetbal te mogen kijken en mijn kleine Prinsje bleef gelijk in zijn bed liggen.

Eerder deze week vroeg Droomprins aan de jongens waar ze liever zouden wonen, in België of in Portugal. Het antwoord was Portugal, maar ze zouden wel altijd Belgen blijven en voor de Belgen supporteren. Duidelijk antwoord vond ik dat !  Misschien toch nog maar eens een verhuis overwegen?  (grapje hoor mama, we zijn dit niet echt van plan, nog niet...)

Op vrijdagavond mochten ze dan echt naar een wedstrijd kijken, ik weet niet eens meer welke het was... Oscar is na vijf minuten bij mij in bed komen liggen om te slapen en Ruben is na een kwartier op de zetel in slaap gevallen, hahahaha  .  Ze kunnen dan toch maar op school gaan vertellen dat ze 's avonds laat naar het voetbal hebben mogen kijken ;-)

Met Rode Duivels T-shirt én chocoladesnor !

Kijk naar zijn geschramde benen én armen van de voetbalmatch op school !

Samen voetbal kijken

 Gelukkig zien ze er vandaag, zondag, weer normaal uit, mijn superhelden !

Nostalgie en snorren

Vandaag weer een gezapig dagje thuis.  Laat op gestaan, Droomprins en ik toch, de jongens waren om 7 uur al wakker. Alhoewel proberen verder slapen met schreeuwende jongens niet evident is en ook wel rare dromen oplevert, voel ik mij om half tien redelijk uitgeslapen en klaar om op te staan.  Na een laat ontbijt trekken we naar het leger museum aan het Jubelpark.  Ik herinner me nog dat ik hier met Oma en Opa vaak op zondag naar toe ging.  Opa vond dit heerlijk omdat je hier ook een hangar vol met oude vliegtuigen hebt en Opa was zot van vliegtuigen.  Hier na al die jaren terug te komen met de jongens roept heel wat nostalgische gevoelens bij me op naar mijn kinderjaren en de uitstapjes met Opa en Oma...

Wat super is aan dit museum is dat het gratis is ! Dus zelfs als je alleen maar komt om naar de vliegtuigen te kijken en maar een half uurtje blijft, is het toch geen geldverkwisting.  Handig ! Het legergedeelte doen we in sneltempo, want Ruben blijft maar vragen naar de vliegtuigen.  Ik vind het zelf ook een beetje moeilijk om bijvoorbeeld de tweede wereld oorlog uit te leggen aan kinderen van drie en vijf.  Ik doe een poging, maar ik weet niet hoeveel hiervan blijft hangen in hun kleine hoofdjes.

De hal met de vliegtuigen zelf heeft het meeste succes, vooral het Sabena vliegtuig dat hoog in de lucht lijkt te zweven vinden ze super.  Vragen als, mama, hoe hebben ze dat vliegtuig daar gekregen en mama, waarom heeft die helikopter zo'n rond ding onderaan zijn buik, blijven grotendeels onbeantwoord.  Het wordt ze algauw duidelijk dat mama niks van vliegtuigen weet, mijn Prinsjes verzinnen dan zelf maar de antwoorden. Dat vliegtuig hebben ze daar met een kraan gekregen en dat ronde ding dient als zuignap om andere helikopters mee te kunnen nemen, voilà.  De Prinsjes nemen ook zelf even plaats in een cockpit, maar gaan er al snel uit omdat die stinkt. Wat een gevoelige neusjes! Let op de foto's ook vooral op de Rode Duivels T-shirts, met dank aan Omi! Die willen ze voorlopig niet meer uit doen, geweldig...

Gisteren zijn we kleren gaan kopen voor de jongens (wat wordt dat snel duur ! Je denkt dat je alleen maar goedkope stuks gekozen hebt, maar als je dan gaat afrekenen verschijnt er toch een bedrag op de kassa waarvan je achterover valt...).  Deze middag vindt mijn grootste Prinsje tussen al die kleren een blauwe snor en komt er gek mee doen voor mijn neus.  Ik vind het wel leuk en vraag of ik foto van hem mag maken met die gekke snor op.  Nee is zijn antwoord.  Hij vind het tegenwoordig vervelend om gefotografeerd te worden, alleen Omi krijgt hem nog zo ver.  Hieronder toch foto's van de snor met een slapende Droomprins, een fotogeile Oscar en mezelf natuurlijk :-)

 

Moederdag

Net op Moederdag komt ons kleinste Prinsje pas om zeven uur bij ons in bed liggen en valt gelijk terug in slaap en slaapt ons grootste Prinsje tot half negen in zijn eigen bed! Wat een zaligheid ! Deze Moederdag begint alvast héél veelbelovend !

Wanneer iedereen wakker is, gaat Droomprins met de Prinsjes naar de living en beveelt mij om nog wat in bed te blijven liggen.  Heerlijk om zo nog even te kunnen wegdommelen. Ik hou van die zalige toestand tussen wakker zijn en echt slapen, je hoort nog wel wat er rondom je gebeurt, maar van heel ver alsof je met je hoofd in de wolken zit.  Ik word zachtjes gewekt door de kleine Prinsjes die terug in bed klimmen.  Ruben geeft me een zelfversierde enveloppe, vol met hartjes en ook een verkeerslicht (wat dat met mij te maken heeft daar heb ik het raden naar, maar het was in ieder geval mooi getekend), met daarin zijn cadeautje.  Hij zegt ook heel flink het versje op dat hij in de klas geleerd heeft.  Zonder te aarzelen, zonder fouten te maken en vooral zonder verlegen weg te kruipen.  Dit is de eerste keer dat hij dit op deze manier kan doen. Nieuwjaarsbrieven hebben we nog nooit luidop gehoord, Moeder- en Vaderdagversjes ook niet.  Als we geluk hadden dan verstopte hij zich onder het dekbed en mompelde daar het versje/liedje, maar nu dus niet. Nu zegt hij het op met een normale stem, heel helder en vol zelfvertrouwen.  Wat ben ik fier !  

Oscar had zijn cadeautje donderdag al gegeven, toen mochten de mama's heel de ochtend naar de klas komen.  Dat was ook heel tof ! We hebben mee geturnd, spelletjes gespeeld en eten klaargemaakt.  De kindjes hadden samen met de juf een hele grote bloem gemaakt voor elke mama en ook een liedje geleerd. Toen ze dat begonnen te zingen in de klas kreeg ik tranen in mijn ogen, ja zo sentimenteel ben ik dan ook, vlug weggeveegd voordat iemand ze zag.

Omdat ik Oscar's cadeautje dus al eerder had gehad, voelde hij zich blijkbaar ook een beetje beteuterd omdat hij op zondag niks voor mij had, dus kwam Droomprins op het idee om nog snel een cadeaubon van Etsy te maken.  Dan kan Oscar ook kiezen voor hartjes in de mail en is alles weer goed.

Oh ja, ik had mezelf ook nog een klein cadeautje gedaan, mag ook al eens hè, namelijk een "Mom's one line a day" dagboek . Vond ik wel een leuk idee, om elke dag 1 zin op te schrijven over je dag of je gedachten op dat moment.  Het boek gaat ook vijf jaar mee. Per dag heb je 1 blad met 5 in te vullen jaartallen, dus kan je altijd lezen wat je het jaar ervoor op die dag in je boek hebt geschreven.  Hopelijk houd ik het vol om elke dag iets te schrijven ! 

De rest van de dag was heel rustig. De jongens hebben ongelofelijk goed met elkaar gespeeld, ik kan er zo van genieten om dan stiekem naar ze te luisteren, heel grappig wat daar allemaal uitkomt.  Soms herken je ook zo heel erg jezelf in hun woorden ! Grappig toch hoe kinderen echt alles oppikken wat ze van je horen... 

Het was te guur weer om naar buiten te gaan, af en toe is het ook wel eens genieten als je echt niet naar buiten kan, genieten van het samen binnen zitten, gezellig op de zetel onder een dekentje of in bed (op zondag mag dat ;-) ). Kijken naar de regen met je schatten om je heen die zo goed aan het spelen zijn, wegdromen met een boek.

Perfecte Moederdag !