Ploetermoeders

Ik las net dit artikel De supermama is dood,leve de ploetermoeder in de Morgen.  Een artikel naar aanleiding van het net verschenen boek "Moeder en carrière.  Een topcombinatie" van Sara Reymen. (Carrière)moeders moeten geen supermoeders meer zijn, maar mogen toegeven dat ze ploetermoeders zijn.Ploetermoeders zijn moeders die hard willen werken en carrière maken en tegelijkertijd voor een gezin zorgen en blijkbaar schiet dat laatste er vaker bij in dan het eerste...  Ik heb soms het gevoel dat we vandaag de dag alles moeten willen, een carrière en een gezin en een goedgevuld sociaal leven, maar kan dit wel allemaal samen?  Ik ben voor mezelf van mening van niet, maar ik weet ook dat ik spreek vanuit een luxe positie.  Ik ben geen alleenstaande moeder met twee kinderen die het moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen, ik besef dat ik een keuze heb die velen niet hebben.

Ik was coördinator bij een vzw voor kunstenaars, geen topjob, maar wel een job die veel van me vroeg en die ik ook mee naar huis nam, wat niet zo leuk was voor mijn Droomprins en mijn grootste Prinsje. Ik was 's ochtends vroeg weg en 's avonds niet zo vroeg thuis, dus eigenlijk zag ik mijn Prinsje door de week niet zo heel vaak.  Toen ik zwanger was van mijn tweede Prinsje zag ik het helemaal niet meer zitten om mijn job te combineren met twee kindjes. Ik ben gestopt met werken toen ik zwanger was van Oscar en ben thuis gebleven tot hij 1 jaar was en voor mij was dit de beste beslissing die ik ooit heb genomen.  Ik had rust in mijn hoofd en kon hierdoor een rustigere en betere mama zijn voor mijn kinderen.  Je leest wel eens dat het niet de hoeveelheid tijd die je spendeert met je kind is die telt, wel de kwaliteit, maar daar heb ik toch zo mijn twijfels bij.  Naar mijn gevoel moet je altijd beschikbaar zijn voor je kinderen.  Dit wil niet zeggen dat je altijd onmiddellijk moet toegeven aan de vragen en eisen die ze stellen.  Ik spring ook niet gelijk recht wanneer de Prinsjes roepen, maar ik probeer ze wel het gevoel te geven dat ze altijd bij mij terecht kunnen, ongeacht wat ik aan het doen ben. (ondertussen, terwijl ik dit aan het schrijven ben, ben ik wel al tien keer opgestaan om het één of het ander voor de jongens te doen ;-))

Mensen begrepen niet zo goed hoe ik in deze tijden van crisis een interessante goedbetaalde baan kon opzeggen om thuis te blijven met mijn kinderen.  Of ik het niet erg vond om financieel afhankelijk te zijn van mijn man, dat dat toch niet erg geëmancipeerd van me was.  Maar in een huwelijk stap je toch samen. Ok, je moet niet naïef zijn, maar je staat samen in voor het welzijn van je kinderen en van je huwelijk en als dat betekent dat één van de partners een tijd minder of niet gaat werken en dat kan ook financieel, dan vind ik dat je die keuze moet kunnen maken.  

Misschien ben ik een beetje bevooroordeeld door de situatie waarin ik ben opgegroeid.  Mijn mama is thuis gebleven voor mijn broer en mij.  Ze was er altijd voor ons.  Nooit moesten we in de studie blijven na school, tijdens de schoolvakanties mochten we op stage, maar het was geen verplichting, vriendinnetjes konden komen spelen en blijven eten en vaak zelfs slapen, zonder dat dit op voorhand allemaal moest afgesproken worden, gewoon omdat zij er altijd was.  Dit wou ik ook voor mijn kinderen, ik vind het vreselijk dat ze lange dagen op school zitten en dat de schoolvakanties een hoop geregel zijn om opvang te vinden.  Mijn mama leefde zeker niet alleen voor ons, zij heeft haar leven altijd gevuld met dingen die ze graag deed en is zichzelf blijven ontwikkelen.  Ik heb altijd erg naar mijn mama opgekeken en als ik heel eerlijk ben, dan moet ik toegeven dat ik nog steeds hetzelfde wil.  Als het financieel mogelijk was, dan zou ik direct thuis blijven. Ik zou meer tijd hebben voor mijn Prinsjes, meer tijd voor mijn Droomprins, maar ook meer tijd voor mezelf, want dat lijkt iedereen ook een beetje te vergeten.  Het is belangrijk om ook af en toe tijd voor jezelf te maken, wat met een gezin én een drukke job al helemaal niet makkelijk is.

Op job vlak heb ik nu een stapje terug gedaan, geen super interessante job meer, maar eentje van 9 tot half vijf, de mogelijkheid om flexibel van thuis uit te werken en woensdagmiddag doorbrengen met de Prinsjes.

Ik word niet meer gepassioneerd door mijn job, maar het betaalt de rekeningen en ik heb veel meer tijd voor mijn jongens. Ik voel me ook niet schuldig als ik een dagje thuis moet blijven omdat één van de Prinsjes ziek is (ook al omdat ik dan wel van thuis uit dingen kan doen).  

Ik wil geen oordeel vellen, alle mama's moeten doen wat ze denken dat goed is voor hun kroost en voor zichzelf, maar ik wil geen ploetermama zijn, ik wil de best mogelijke mama zijn voor mijn jongens die ik kan zijn, zonder het constant druk te hebben en mezelf voorbij te lopen. Relaxed. Het is super genieten om ze samen bezig te zien en ondertussen kan ik ook wel mijn eigen ding doen.  Ik cijfer mezelf niet weg voor mijn Prinsjes, dat zou ook niet goed zijn voor hen, ik blijf mijn eigen persoon en niet alleen maar 'mama van', alleen wil ik zoveel mogelijk tijd met hen doorbrengen als ik kan, zeker nu ze nog zo klein zijn en daar voel ik me, en zij ook, goed bij.  Maar nogmaals, ieder zijn eigen keuze...

Zondag

Vandaag was een zondag zoals een zondag hoort te zijn. Mooi weer, fris maar met veel zon, en de perfecte verhouding tussen inspanning en ontspanning. Kortom, een ideale zondag!

Wanneer we wakker worden, schijnt het zonnetje al door de gordijnen, dus heel vroeg kan het niet meer zijn, het is na acht uur! Dat komt bij ons zelden voor, want onze Prinsjes zijn, voorlopig toch, niet zo'n uitslapers. Droomprins gaat naar de bakker om boterkoeken en ik geniet nog even in bed van  een knuffelsessie met mijn kleinste Prins, die is echt dol op knuffelen!

Omdat het zo mooi weer is, gaan we wandelen/fietsen op Drie Fonteinen, een groot park bij ons in de buurt. Het is echt fantastisch weer en de Prinsjes genieten van het buiten zijn en het kunnen rondfietsen zonder al te veel te moeten opletten op wat er rondom gebeurt. Alhoewel Oscar er toch in slaagt om bijna omver gereden te worden door mountainbikers... Oscar die zal ooit nog wel eens tegen een lantaarnpaal aanlopen. Hij is zo onvoorzichtig en zich vaak volledig onbewust van zijn omgeving, hij loopt vooruit terwijl hij achteromkijkend een babbeltje met me slaat, niet soms, maar bijna altijd. Daar moeten ooit brokken van komen...

De jongens spelen nog verstoppertje en gaan op zoek naar konijntjes terwijl Droomprins en ik even zalig genieten van het zonnetje op een bank.  Tot zover het actieve gedeelte van onze zondag.

Na de middag valt Droomprins, zoals gewoonlijk, op de zetel in slaap. De jongens spelen even op de iPad en ik lees een boek, gezellig toch zo allemaal samen. Gelukkig is onze zetel net groot genoeg voor ons allemaal ;-) Opeens begint mijn grootste Prinsje op te ruimen !?! Ik schrik mij een bult, want normaal gezien vindt hij opruimen maar niks en moet ik duizend keer vragen vooraleer hij in gang schiet en nu zomaar, zonder dat ik ook maar iets gezegd heb, ruimt hij alles op. Zelfs de schoenen die nog in de gang staan en ook nog een beetje hun kamer. Het moet niet gezegd dat ik bijzonder fier ben op dit moment, hij glimt ook van trots wanneer ik hem prijs voor zijn actie.  De kamer van de Prinsjes ligt er netjes bij, Ruben heeft zelfs de bedjes opgemaakt!!! De overtrekjes zijn nieuwe aanwinsten van Mr. Fox, de Prinsjes waren er gelijk zot van. Die van Ruben heeft raketten en planeten enzo en die van Oscar vreemde ruimte monstertjes. Ik zou hun kamer graag wat meer decoreren, er hangt een beetje weinig aan de muur nu, maar voor een jongenskamer vind ik dat niet evident. De perfecte balans vinden tussen design en jongensdingen is niet makkelijk. Ik heb wel ideeën voor boven Oscar's bed, maar vind de juiste muursticker niet. Ofwel is het onderwerp niet goed of wel het design te kinderlijk of te weinig design, ja weeral het woordje design, maar ik hou van design en je kan niet vroeg genoeg beginnen om dat te proberen overbrengen op je kinderen;-)

We puzzelen nog een beetje, vooral die van Cars zijn populair tegenwoordig, en dan begin ik aan het avondeten, zelfgemaakte hamburgers met veel ajuin en erwtjes en frietjes.  Simpel maar heel lekker!

De Prinsjes zijn ondertussen in bad geweest en liggen nu onderuitgezakt voor Mega Mindy op TV.

Tandjes poetsen en naar bed en dan kan de avond voor Droomprins en mezelf eindelijk beginnen! Ware het niet dat ik nu, het is ondertussen al negen uur, nog steeds voor de kamer van de Prinsjes zit te wachten tot Oscar eindelijk in slaap zal vallen. Het geeft me wel tijd om deze post te schrijven, maar de avond met Droomprins zal nog even moeten wachten...

Kleine Prinsjes worden groot

Ik merk de laatste dagen dat ik heel vaak de woorden "dit vind ik niet leuk" gebruik. Mijn grootste Prinsje zit in een fase van op de verkeerde manier mama's aandacht te willen trekken. Hij luistert niet en wordt dan heel erg boos als ik hem berisp. Ik loop naar mijn gevoel constant op hem te zeuren en te zeggen dat ik het niet leuk vind wat hij aan het doen is. Rustig blijven is de boodschap, maar ik voel me momenteel zelf niet zo goed, dus dat is niet altijd even makkelijk ;-)

Wanneer ik hem 's avonds in zijn bedje leg, vraag ik hem of hij weet dat hij zich vervelend gedraagt en hij antwoord dan van ja, maar als ik hem vraag waarom hij zo doet dan kijkt hij verlegen weg en zegt van niet... Ruben is eigenlijk een softie, maar op school moet hij natuurlijk zijn mannetje staan tussen de andere jongens en ik vrees dat hij de stoere jongen van op school ook mee naar huis brengt. Of misschien is hij diep van binnen wel een stoere jongen en begint die nu meer naar boven te komen, grenzen af te tasten ... Wat wordt mijn kleine jongen toch snel groot, veel te snel naar mijn gevoel.  Soms lijkt het alsof ik gisteren pas van hem beviel, op de zetel in onze living, met onze poes Dita spinnend naast mijn hoofd en Droomprins die ons stevig vasthield. Zo klein en kwetsbaar als hij toen was, zo groot is hij nu, maar toch ook nog steeds kwetsbaar, gevoelig voor alles wat er in zijn omgeving gebeurt.

Vandaag was het zijn verjaardagsfeestje met de vriendjes van de klas. Leuk om te zien hoe goed ze zich bij elkaar voelen, hoe er zich organisch steeds weer veranderende groepjes vormen, met steeds weer ander speelgoed, soms iedereen samen, soms met twee of meer. Als ik hem dan zo zie, dan ben ik verschrikkelijk trots, trots dat hij leuke vriendjes heeft, dat hij zijn mannetje staat, maar dat hij ook niet bang is om zijn gevoelige kant te laten zien. Mijn Prinsje vindt kusjes wel leuk, terwijl alle jongens uit het gezelschap dit maar niks vinden, hij is een beetje verliefd op Kenza en komt daar verlegen voor uit, ook al wordt er een beetje mee gelachen. Stoer vind ik dat, vertederend ook :-)

Mijn kleine Prinsjes worden groot. Soms hunker ik naar de tijd dat ze nog kleiner waren, maar ik kijk ook vol spanning uit naar wat er nog komen gaat.

Dag Opa

Dag lieve sterke man met de grote snor.  Hoewel je de laatste tijd flink vermagerd was, zal ik me je zo altijd blijven herinneren, als een grote man met een grote snor en een grote bril, de opa uit mijn kindertijd.

Mijn broer en ik vonden het altijd heerlijk om bij jou en oma te blijven slapen.  Jij ging dan met ons om koekjes en snoepjes en de avond zelf mochten we daar zoveel van opeten als we konden.  We keken samen naar James Bond en avonturenfilms, dronken spa citroen en mochten laat opblijven.  

Je vertelde graag en vaak over je verleden.  Ooit had je met Jef Burm een circus act gedaan op de grote markt in Sint-Niklaas, je kon goed zwemmen en wou graag piloot worden, maar je ogen besloten daar anders over.  Na je schooltijd leerde je oma kennen en samen met haar nam je de winkel  van Bobonne over.  Dat moet niet makkelijk geweest zijn, Bobonne kennende, je schoonmoeder die constant op je vingers zat te kijken ;-) .  De zaak groeide uit tot een succesvolle winkel die tot op vandaag nog altijd bestaat. Misschien een beetje te lang, maar als er op het nieuws weer gepraat werd over dat de belgen langer aan het werk moeten blijven, dan moest ik altijd aan jou denken, aan hoe je op je tachtigste nog altijd bezig was met de zaak.  Door de zaak heb je misschien niet zo veel van het leven buiten het werk kunnen genieten, maar dat was jullie keuze...

Je droom om te vliegen heb je uiteindelijk ook waargemaakt.  Je werd piloot van een sportvliegtuigje, een Cessna.  Je vertelde vaak over je avonturen met de andere piloten en hoe je mama en Bobonne ook wel eens mee in de lucht nam. Hoe je, om je schoonmoeder een beetje te treiteren, dan loops deed en heel laag over de snelweg vloog, die toen nog niet zo druk was als vandaag,  om net op tijd weer op te trekken. Volgens mij was dit de beste tijd van je leven.

Jij en Oma hebben me Brussel leren kennen, waar ik nu nog altijd woon.  Dankzij jullie heb ik de charme van onze hoofdstad ontdekt en voel ik me er thuis.  Op zondag namen jullie me vaak mee om een beetje te gaan wandelen en daarna te gaan eten in restaurant La Roue d'Or, waar je koperen naamplaatje als voorzitter van een Europese vakorganisatie nog altijd hangt.  Daar was je zo trots op, jouw naam te midden van namen van andere grote mijnheren.  Van jullie mocht ik dan wijn drinken, een voorgerecht, hoofdgerecht én ook nog eens een nagerecht nemen, super vond ik dat ! 

Trots was je ook toen eerst Ruben, je achterkleinzoon, werd geboren en daarna Oscar, mijn twee Prinsjes. Ook aan hen vertelde je graag over je passie, vliegen, maar het is er helaas nooit van gekomen om samen naar de vliegtuigen te gaan kijken.  Zij waren graag bij jou, vooral Ruben.  

Je was echtgenoot, papa, opa en bompa.  Oma, je kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen zullen je missen.  

Ga nu maar, vlieg maar naar de sterren en doe er de groeten aan Oma Vrasene en Nonkel Gaston.